فئودور لوکیانوف

ودور لوکیانوف ایران دارد بازی «همه یا هیچ» میکند، چون عملاً انتخاب دیگری ندارد. اما روشن است که توازن قوا اصلاً قابل مقایسه نیست. آمریکا و اسرائیل با هم قدرت بسیار بیشتری دارند و ایران فقط در حد بسیار محدودی میتواند وارد یک جنگ کامل شود. احتمالاً مجبور خواهد شد سطح درگیری را بالا ببرد، یعنی نوعی عملیات زمینی. البته نه اشغال تهران و نه تغییر رژیم، اما آزاد کردن نیروهای آمریکایی در تنگه هرمز با زور، به نظر من سناریوی بسیار محتملی است. لحظهای که میتوانستند اعلام پیروزی کنند و از جنگ خارج شوند را از دست دادند. اگر الان فقط در حرف بگویند که ما همه را شکست دادیم و تمام شد، کسی آن را باور نخواهد کرد، چون حالا موضوع اصلی دیگر برنامه هستهای یا موشکی ایران نیست، بلکه کنترل تنگه هرمز است. اگر الان جنگ تمام شود، اینطور به نظر میرسد که ایران همچنان کنترل این تنگه را در دست دارد. ایران هم فهمیده که این ابزار چقدر مؤثر است، و در نتیجه چنین به نظر میرسد که آمریکا عملاً به هیچ نتیجهای نرسیده است. چون این جنگ نامتقارن است، ایران ضعیفترین نقطه را پیدا کرده است: ایجاد بیشترین هرجومرج در تجارت جهانی و سیستمهای لجستیکی. این ضربه به همه کشورها میخورد، اما مسئولیت آن در نهایت متوجه ایالات متحده خواهد بود. به همین دلیل احتمالاً ایران سعی میکند از این موضوع استفاده کند. صحبت از مذاکره معمولاً مقدمه مرحله جدیدی از جنگ است. به نظر من ما خیلی به لحظهای نزدیک شدهایم که آنها سعی کنند یک عملیات زمینی انجام دهند. هر سناریویی که مطرح میشود — چه پیادهسازی نیرو، چه تصرف جزایر — برای آمریکا بسیار پرریسک است. اگر ایران در نهایت شکست بخورد، این آخرین پرده یک درامی خواهد بود که حداقل ۲۵ سال است ادامه دارد،...