ЧЁЧЁККЭ I

Стихотворный перевод Василия Полятинского с языка народа Саха стихотворения Иннокентия Левина – Ньээчэс «ЧӨЧҮӨККЭ». “Эһиэхэ аныыбын күн уотун”: хоһооннор/Иннокентий Левин. – Дьокуускай: Дани-Алмас, 2024. – 336 с. УДК 821.512.157-1 ББК 84(2=634.1)6-5 ЧӨЧҮӨККЭ (Ийэм кэпсээнэ) Дьоллоох киһи оҕо сылдьан Чөчүөккэлиин оонньуур үһү... Оннук киһи сааһа уһаан, Билэр-көрөр үгүһү... Күнүн аайы балаҕаммар Соҕотоҕун хаалабын, Сабыллыбат халҕаммар Санаабын да уурбаппын. Бүгүн эмиэ иччитэх Балаҕаммар соҕотох Мин харахпын аһабын – Күн уотуттан саһабын... Холумтаным тууспана Көстөр олус туртайан, Кус сыгынньах кыыс оҕо Турар онно тусхайан. Арбаллыбыт баттаҕа Чачараахтаан уот кугас, Салгын кута салгыйан Этэ-сиинэ муус маҕан. - Чэ, тур! Оонньуох! – диир кини: Оонньоотуннар диэн манна Хаалларбыттар биһиккини. Турууй! Оонньуох балаҕаҥҥа. Ол кыыс оҕо буолбатаҕын Сүрэхпинэн сэрэйэбин – Көрөн туран уонна тоҕо Кутаммаппын сөҕөбүн. Иннокентий Левин – Ньээчэс ЧЁЧЁККЭ (рассказ мамы) Счастливый помнит детство, прозренье обретёт, с Чёчёккэй кто резвился, тот долго проживёт. Конечно оставалась, в жилище каждый день, что дверь не закрывалась, и в мыслях страха нет. Тогда же также было, осталась я одна, глаза когда открыла, от солнца тень видна. В шестке печи я слышу, как шепчет мне огонь, нагой ребёнок вижу, стоит, как чудный сон. Взлохмаченные кудри, и рыжие, костром, и лёгким ветром вея, белеет существом. Проснись, вставай, сыграем, мы здесь одни сейчас, зачем мы тут скучаем, давай...