Perunicvibe- GROM W SERCU ZIEMI

W mroku zamierzchłych, zapomnianych lat, Gdy ogień i dąb wyznaczały nam świat, Nad borów ciszą, nad rzeki szeptem Stał strażnik ładu z piorunem w ręce. Lud patrzył w niebo, gdy grzmiał jego głos, Nie strach — lecz respekt prowadził ich los, Bo w błysku burzy była nauka: Siła bez mądrości to pusta sztuka. Perunie — panie gromu i dnia, W twej mocy odwaga, w twej dłoni znak, Uczysz nas zgody z rytmem ziemi, By żyć w harmonii — nie ponad nimi. Przy ogniu starcy szeptali pieśń, O prawach przodków, co trwają wiecznie, Że mądrość ludu nie w złocie tkwi, Lecz w prostych słowach: „słuchaj, żyj”. Las był świątynią, rzeka — bratem, Człowiek nie panem, lecz częścią zatem, A gdy ktoś złamał natury krąg, Grzmot przypominał, gdzie wiedzie błąd. Perunie — panie gromu i dnia, W twej mocy odwaga, w twej dłoni znak, Uczysz nas zgody z rytmem ziemi, By żyć w harmonii — nie ponad nimi. Nie miecz, lecz serce — twarde jak dąb, Nie krzyk, lecz prawda — to najwyższy sąd, W burzy jest ład, w ciszy sens, Kto słucha ziemi — przetrwa każdy kres. Perunie — pamięć dawnych snów, Wciąż bije gromem wśród naszych słów, Gdy mrok powraca, daj nam znak: Odwaga, mądrość — i natury szlak.